As aldeas de Ourense van morrendo

11 Agosto 2015 2606 votos

Ratio: 0 / 5

Inicio desactivadoInicio desactivadoInicio desactivadoInicio desactivadoInicio desactivado
 
14205438987 8b03488c1e cOnte estiven a ler na Región unha noticia, que non é tal para os que, a pesar de todo, seguimos a vivir na aldea. O que di non che é cousa de agora, o despoboamento rural vén de moito atrás: "Ourense, La Región (5/10/09). Más de un centenar de aldeas de la provincia están vacías, exactamente 113, según los datos del INE. Si nada lo remedia, los datos del futuro no son más halagüeños: en la actualidad hay 71 pueblos o lugares con sólo un habitante y 473 que tienen menos de cinco vecinos."

 Certo. Aquí, en Barxacoba, non roxe ninguén, mesmo pasa en outras aldeas do Concello de Parada do Sil e mais na Teixeira. A vida está comida do demo. Antano, dicíase dunha aldeíña da bisbarra: "no fiadeiro de Aguil, dúas vellas e mais un candil". Agora, desaparecidos os fiadeiros e mailos candís de carburo, o dito pódese espallar a tódalas aldeas da Ribeira Sacra.
Os adiantos chegaron tarde: Deus dálle panos a quen non ten mocos.A xente moza emigrou e as aldeas van morrendo. Seica que xa vai quedando pouco para remata-la Residencia da Terceira Idade, no Concello de Parada do Sil: matinan en nos querer meter alí a todos, ós vellos, que xente miúda xa non se dá por estes lares. Disque nos van dar tres comidas ó día; de tres pratos, dúas; viño e cama quente. Pois, a vivir!, que ben o merecemos.


Canta miseria, meu Deus: o panciño de centeo na artesa, unha pequena morea de pataquiñas no curral e mais uns touciños colgando no afumadoiro, era o que había. Co corpo famento, algún que outro rouba nas casas con haberes, malia que habían de viren os do tricornio a medirlle as costas; o cura, por outra banda, prometíache, no sermón do domingo, que a túa alma podería acabar, ó remate de esta difícil singradura, sepultada no inferno: "palabra de Dios", remataba ameazante o crego. Pois, amén, que fagan de nós o que quixer, que máis dobregados xa non che podemos estar: cava que te cava nas viñas, os feixes de estrume e de leña ó lombo, apañando as uvas, na carrexa, pataos arriba, cos cestos culeiros a rebentar: fame, paus e "cala e ponte teso". Dabondo coñecíamos xa o inferno.


O señor alcalde botou unha ollada ó padrón, poñendo cara e figura a cada nome da listaxe, mais ben curta, descolgándose da mesma a maquía, a cal, ano tras ano, polo inverno, vén cobra-la parca, cortando o fío da vida, a quen lle cadre, ladroa e caprichosa ela: xa che quedamos ben pouquiños, e despois de pasa-la gripe A, nos veremos aínda máis minguados, quedarán uns cantos como reservas, simples testemuñas doutra época, que foi daquela e que xa non é, porén, o señor Alcalde non nos quere ver ciscados polas aldeas e casares: un aquí, outro acolá, como os bispos. Anda na procura de recadarnos nun só lugar: "todo quisque á Residencia", coida el.


O señor Gobernador, ou como demo se chame agora, apoia ó señor alcalde co gaio de pecha-las aldeas e atranca-la estrada cuns cancelos, onde rezará o cartel: "Parque Natural". Quérennos varrer dos lugares, que nos tiren ó Sil e que nos coman as troitas! Están falando de substituírnos por porcos bravos, raposos, lobos e cabras. Mais, na reserva, quedarán as pedras, que falan soas.


Eduardo Prieto Casares

Otros articulos relacionados.....
 Buscador Grupo Pladesemapesga con tecnología de Google

En el motor de búsqueda te ayudamos a encontrar exactamente lo que buscas.

 AyTP Acción y Transparencia Publica..